Agnès Varda'nın 1962 yapımı 'Cleo from 5 to 7' (Cléo de 5 à 7), Fransız Yeni Dalgası'nın en özgün ve dokunaklı filmlerinden biridir. Film, popüler şarkıcı Cléo Victoire'in kanser test sonuçlarını beklediği iki saatlik (filmde 90 dakika) süreyi gerçek zamanlı olarak izleyiciye aktarır. Bu bekleyiş sırasında Cléo, Paris sokaklarında dolaşırken kendi ölümlülüğü, korkuları ve hayatın anlamı üzerine derin bir içsel yolculuğa çıkar.

Corinne Marchand'in canlandırdığı Cléo karakteri, başlangıçta kaprisli ve dünyevi kaygılarla dolu bir kadın olarak görünse de, korkusu onu giderek daha savunmasız ve gerçek hale getirir. Marchand'in performansı, karakterin dönüşümünü ince detaylarla yansıtarak unutulmaz bir etki bırakır. Antoine Bourseiller'in canlandırdığı asker karakteri ise Cléo'ya beklenmedik bir teselli ve farklı bir bakış açısı sunar.

Varda'nın yönetmenliği, filmi basit bir dramdan çıkararak varoluşsal bir portreye dönüştürür. Kameranın Cléo'yu Paris'in gerçek mekanlarında izlemesi, izleyiciyi karakterin kaygılı zihnine davet eder. Siyah-beyaz görüntüler, şehrin canlılığı ile karakterin içsel karanlığı arasındaki tezadı vurgular.

Film, sadece bir sağlık korkusu hikayesi değil, aynı zamanda kadınlık, şöhret, yalnızlık ve hayatı anlamlandırma çabası üzerine derinlemesine düşündüren bir yapımdır. Fransız Yeni Dalgası'nın özgür ruhunu yansıtan deneysel anlatımı ve insan doğasına dair evrensel sorgulamalarıyla 'Cleo from 5 to 7', sinema tarihinde özel bir yere sahiptir. Sanat sineması sevenler ve karakter odaklı dramlardan hoşlanan izleyiciler için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır.