Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar sadece kişisel bir çocukluk ve annesiyle ilişkisine dair değil, aynı zamanda II. Dünya Savaşı ve Stalin dönemi gibi Sovyet Rusya'sının kolektif tarihine dair kesitler de sunar. Tarkovski, kronolojik bir anlatı yerine, rüyaları, anıları ve tarihi arşiv görüntülerini birbirine örerek izleyiciyi zamansız bir içsel yolculuğa çıkarır.

Oyunculuk performansları, filmin lirik ve duygusal tonuyla mükemmel bir uyum içindedir. Margarita Terekhova, hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini oynayarak filmin duygusal merkezini oluşturur. Tarkovski'nin kendi annesinin arşiv ses kayıtlarını kullanması ve oğlunun filmde kendisini oynaması, yapıma benzersiz bir otantiklik ve samimiyet katar. Yönetmenin karakteristik uzun planları, doğa imgeleri ve suyun sembolik kullanımı, 'Mirror'da doruk noktasına ulaşır; her kare bir tablo gibi kompoze edilmiştir.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir çünkü sadece bir hikaye anlatmaz, bir deneyim sunar. Belleğin, zamanın ve insan ruhunun doğasına dair derin bir meditasyondur. Sinematografik dili, geleneksel anlatı yapılarını aşarak izleyiciyi kendi anıları ve yorumlarıyla baş başa bırakır. Tarkovski'nin bu şaheseri, sinemanın ne kadar şiirsel ve felsefi bir araç olabileceğini kanıtlar. Rusya'nın ruhunu ve evrensel insani duyguları yakalayan bu film, her izleyişte yeni anlamlar keşfedilecek bir başyapıttır.