Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri toplayıp bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, işkence ve psikolojik oyunları konu alır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın cinsellik ve şiddetle olan ilişkisini sert ve metaforik bir dille eleştirir. Oyunculuklar, filmin kasvetli ve rahatsız edici atmosferine uygun olarak mesafeli ve teatraldir; karakterler daha çok birer ideolojik temsil olarak işlev görür. Yönetmenin son filmi olan Salò, görsel olarak soğuk ve hesaplı bir estetik sunar, şiddeti doğrudan göstermekten ziyade seyircinin zihninde yankılanacak şekilde yansıtır.

Film, izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlayan, kolay tüketilebilir bir yapım değildir. Sanatın sınırlarını, toplumsal eleştirinin boyutlarını ve insan doğasının karanlık taraflarını sorgulamak isteyenler için önemli bir çalışmadır. Pasolini'nin siyasi ve felsefi manifestosu niteliğindeki bu film, sunduğu güçlü metaforlarla, izleyici üzerinde derin bir etki bırakır ve üzerine uzun süre düşündürür. Yalnızca içerik uyarısı gerektiren sahneleri değil, temsil ettiği fikirlerle de zorlu bir izleme deneyimi vaat eder.